A Travellerspoint blog

Muz Cumhuriyeti'nde bir gün

Honduras

rain 29 °C
View Seyahat & Mexico & Central America on acikbilet's travel map.

Honduras'ta darbe olduğu haberini, Miami'den Mexico City'ye giderken almıştık. Askerler Manuel Zelaya'nın konutunu sabah karşı basıp başkanı bir askeri üsse götürmüştü. El Salvador'a gelene kadar Kosta Rika'ya gönderilen devrik başkan bir-iki kere ülkeye girmeye çalışsa da, yeni yönetimce geri çevrilmişti. El Salvador ve Nikaragua sınırları arasında yer alan Choluteca'da bir gece kalıp kısa süre de olsa Honduras'ı görmek istedik.

Zelaya'nın o sıralarda içeri girme teşebbüslerinde bulunduğu Nikaragua sınırından da, başkentten de uzak olan coğrafi konumu nedeniyle olsa gerek, burası darbenin etkisinde bir şehre benzemiyordu. Choluteca gündelik işlerle meşguldü; işportacı tezgahlarının kapladığı sokaklarda insanlar alışveriş yapıyor, berberler saç kesiyor, dolmuş muavinleri yolcu toplamaya gayretiyle koşturuyordu. Şehrin meydanına yürüdüğümüzde, küçük bir grubun devrik başkan “Mel”in görevine iade edilmesi için gösteri yaptığını gördük. Zelaya'nın toprak sahibi varlıklı babasından devraldığı “Mel” takma adı herkesçe kabul görmüş olsa gerek, gazetelerde dahi bu adla anılıyordu. Ertesi gün aldığımız El Heraldo gazetesinde, gençlerin Kasım ayında yapılacak seçimlere katılımının sağlanmasıyla ilgili bir haber manşet yapılmışken, içeride bir sayfa yeni atanan başkan Micheletti'nin ABD büyükelçisi Hugo Llorens'in “Mel”in anayasada değişiklik yapmak istediğinden haberdar olduğuna dair iddiasına ayrılmıştı.

el_heraldo.jpg
El Heraldo'dan bir sayfa

Llorens'le Zelaya'nın fotoğrafını görünce, daha önceleri Radikal'deki bir haberde Zelaya'nın “kovboy şapkası”ndan söz edildiğini hatırladık. Şapkadan bu şekilde söz edilince, Honduras'ın kırsalında yaşan insanların gündelik kıyafetinin bir parçası olduğu gözden kaçıyor ve imge bambaşka anlamları da beraberinde getiriyor.

Her ne kadar Guatemala kadar yeşillik olmasa da, Honduras'ta da tropik iklim var. Bu zamanlar yağmur sezonu olduğundan, öğleden sonra başlayan sağanak yağış bütün sokakların dereye dönmesine ve elektriğin kesilmesine neden oldu. Hava kararınca sandalyemizi avluya karşı çekip şimşeklerin etrafı aydınlatmasını izledik.

pasifik_ot..oluteca.jpg
Yağmur ertesi otelin avlusunda güneşte kurutulan çamaşırlar

Ertesi sabah bindiğimiz Nikaragua sınırına giden dolmuş tarafsız bölgeye yaklaştığında neye uğradığımız şaşırdık. Yürümek zorunda olduğumuz sözüm ona dört kilometrelik yol boyunca bizi taşımak isteyen bisiklet sürücüleri daha dolmuş durmadan çantalarımızı kapıp derme çatma kasalarına yüklemeye başladılar. Hışımla çantalarımızı geri alıp yürümeye çalıştık. Bisikletçi barikatını yarıp daha 3-5 metre ilerlemiştik ki, bu sefer dövizciler etrafımızı sardı. Yarı İspanyolca, yarı Türkçe nidalarla dövizcileri de yanımızdan uzaklaştırdık ve o güne kadarki en curcunalı sınır kapısını geçerek Nikaragua'ya ulaştık.

Posted by acikbilet 08:29 Archived in Honduras Tagged backpacking Comments (0)

Vecd içinde bir ülke

El Salvador

sunny 28 °C
View Seyahat & Mexico & Central America on acikbilet's travel map.

Guatemala City'nin merkezinde, geniş şemsiyeler ve seyyar mangallardan tüten dumanın altında kalan sokak satıcılarının tezgahlarını aşarak otobüs firmasının terminaline girdik. Firma adının yazdığı bir tabela olmasa da, otobüsü garajın içine sanki gizler gibi yerleştirip perdelerini de sıkı sıkı kapamış olsalar da, bilet satanlar otobüsün El Salvador'a gittiğini doğruladılar. Bu defa Bluebird'de değil, eski bir Greyhound otobüsündeydik. Yeşil dağların etrafını dolaşan ve zengin banliyölerin bahçe kapılarının önünden dolaşan otobanı geçtikten sonra giderek daralan yolda ilerleyerek yaklaşık iki saat sonra sınıra ulaştık.

Guatemala'dan çıkıp da El Salvador kısmına geçtiğimizde, otobüs durur durmaz içeriye sınır polisleriyle birlikte “pupusa” (1) satıcıları doluştu. Yerli nüfusunun yoğun olduğu Meksika ve Guatemala'dan sonra, gördüğümüz insanlar Avrupai yüz hatlarıyla ilgi çekiciydi. Kolonileşme süresince en ezilen halk yerlilerken, bağımsızlığın ardından da katliamlarla sayıları daha da azaldığı için diğer ülkelerdeki nüfus yoğunluğuna burada rastlanamıyordu.

Polisler işlerini hemen bitirdiği için çok geçmeden yola devam edeceğimizi sanmakla hata ettiğimizi anladık, çünkü görünüşe bakılırsa yolculardan birinin bavulu dolar banknotlarıyla doluydu. Diğer yolcularla birlikte, sıcaktan giderek kızan beton banka dizilmiş oturuyorduk. Kadınlardan biri, gidip gelip haber taşıyor, hanım arkadaşlarıyla durumu değerlendiriyordu: “Kozmetik de çıkmış çantasından!”, “Görüyor musunuz, kaldık mı şimdi burada!”, “E bizim ne suçumuz var peki?”... Dört saat kadar bekledikten sonra, bavul sahibiyle birlikte yeniden bindiğimiz otobüs yola devam etti.

Santa Ana'ya ulaştığımızda henüz güneş batmamıştı, bütün sokaklar canlıydı. İkinci kattan eski eşya yığılmış avluya bakan odamızda isteyebileceğimiz her şey mevcuttu: vantilatör, rutubet kokmayan bir banyo ve temiz çarşaflar. Gece iyi bir uyku çekebilecek olmanın mutluluğuyla yemek yemeye çıktık. Hava karardığı için, az önceki kalabalık bir anda yok olmuştu. Gördüğümüz ilk açık lokantada peynirli pupusa yiyip odaya döndük. Yattığımızda gece sessizliği vardı, ancak geç saatte yan odada kalan adam bağıra bağıra incil okumaya başladı. Zaman zaman uyanıyor, sonra tekrar dalıyorduk. Komşumuz, vecd içinde sabahı etti.

pinatalar.jpg
El Salvador sokaklarında bir piñata satıcısı. Piñata, çocuklara doğum günlerinde alınan, içi şekerlemeyle dolu bir kukla çeşidi. Yükseğe asılıyor ve çocuklar ellerindeki sopayla vurarak parçalayıp içindeki şekerlemeleri boşaltmaya çalışıyorlar.

Güney ve Orta Amerika'daki bütün fakir ülkelerde din çok önem taşıyor, ama El Salvador'da gündelik hayata etkisini daha net gözlemlemek mümkün. Santa Ana'dan San Salvador'a gitmek için bindiğimiz Bluebird'de salsa kisvesi altında ilahiler çalıyordu örneğin, solist zaman zaman haleluyalarla kendinden geçiyordu. San Salvador'da yerleştiğimiz otel odasındaki televizyonda dini ağırlıklı üç-dört kanal mevcuttu ve İspanyolca-İngilizce yayın yapan bir kanalda gün boyu rahiplerin vaaz verişinin ardından sahneye çıkarak titremelerle kendinden geçen ve artık ayakta duramayarak kaskatı yere düşen insanlar canlı yayında gösteriliyordu. Pazar sabahına denk gelen bir gün ise, bir Iggy Pop parçasıyla uyandık. İspanyolca seslendirilen şarkının sözleri çevrilmemiş, İsa aşkını ifade edecek şekilde yeniden yazılmıştı. Rahip, gitar ve davul eşliğinde rock parçaları söylüyor, esrime halindeki ahali de nakarat bölümlerinde sahnedeki gruba eşlik ediyordu. Dışarı çıkıp yürümeye başladığımızda, her sokaktan ayrı keskin gitar riff'leri ve çığlıklar geliyordu.

Sakinleri için bir alışveriş mabedi olduğunu keşfettiğimiz San Salvador'un yeni genişleyen kısmı birbirine otoparklarla bağlanarak devam eden onlarca büyük ve modern alışveriş merkeziyle dolu. Şehrin eski merkeziyse daha az gelirli sakinlerin geldiği bir açıkhava pazarına dönüşmüş gibi. Dev katedral pabucunu sokak aralarındaki eğlenceli kiliselere kaptırmış görünüyor.

san_salvad..tedrali.jpg
San Salvador'un Metropolitan Katedrali

San Salvador'un ardından, bir geceyi Honduras yolu üstündeki San Miguel'de geçirdik. Bu küçük şehre ulaştığımızda yine akşam olmak üzereydi. Hava karardıkça boşalan ve ıssızlaşan, her köşesinde çok kötü durumda olduğu belli olan bir evsizin ya da sarhoşun yattığı sokaklarda açık “comedor” bulamadık ve ayaküstü bir şeyler atıştırarak sigara kokan odaya geri döndük, sabah da ilk otobüsle bu tekinsiz şehri terk ederek sınıra gittik.

Deniz Koç

(1) Pupusa, mısır ya da pirinç unundan bir hamur topunun içine malzeme konup avuç içinde düzleştirilmesi ve sac üstünde kızartılmasıyla yapılan, El Salvador'a özgü bir yemek.

Posted by acikbilet 04:42 Archived in El Salvador Tagged backpacking Comments (0)

“Con mucho gusto!”

Guatemala

overcast 24 °C
View Seyahat & Mexico & Central America on acikbilet's travel map.

Belize'den çıkıp Guatemala sınır polisinin önüne geldiğimizde, seyahatimizdeki ilk rüşvet vakasıyla karşılaşacağımızı bilmiyorduk. Sınır polisi işlemleri bitirdikten sonra bizden 20 quetzal istedi. Resmi olarak alınan ücretlerin tabelayla ilan edilmiş olması gerektiğinden işkillendik, üstümüzde Guatemala parası olmadığını söyleyerek sıyrılabileceğimizi düşünürken memur “Dolar da verebilirsiniz, 6 dolares rica edeyim,” dedi. Etrafımızdaki herkesin elinde bir miktar parayı hazır etmiş beklediğini görünce, biz de 6 doları memura uzatıp paranın çekmecede ağzı açık bekleyen üzeri $ işaretli saman zarfa girişini izledik. Miktar çok olmasa da, bu işin sistematik olarak, hiç utanıp sıkılmadan açık açık yapılması nedeniyle sanki Guatemala vatandaşıymışız gibi canımız sıkıldı.

Peten Itza Gölü'nde, kıyıdaki Santa Elena'ya sadece yol ile bağlanan bir adaya kurulan Flores, taşra sıkıntısının üstüne bir anda turizm patlaması yaşadığı anlaşılan, herkesin evini restaturanta ya da otele dönüştürmesiyle insanın içini daha da daraltan bir mekan. En büyük Maya şehirlerinden biri olan 1,5 saat uzaklıktaki Tikal'i ziyaret etmek isteyip de ulusal park civarında ultra pahalı otellerde kalmak istemeyenlerin mecburen geldikleri bu küçük kasabada, otelinden, tur operatörüne, minibüs şoföründen, restaurantına tüm esnaf yabancıların parasının peşinde.

y_ld_z_sav.._mekan_.jpg
Tikal

Flores'ten Coban'a 2 minibüs, 1 motor, 1 minibüs sıralamasıyla 4 vesait kullanarak; birinden indiğimizde koştura koştura diğerine binerek gittik. Santa Elena terminalinden bindiğimizde neredeyse bomboş olan ilk minibüsümüz, karayoluna çıkmadan pazar yerine uğradı ve beş dakika önce boş olan yerler bir anda doluverdi. Minibüsün kapısının önünü mesken tutan satıcılar küçücük koltuklara yerleşmeye çalışan yolculara haşlama tavuk, gazoz, meyve, şekerleme satabilmek için çabalıyor, arka sırada oturanlar ürünlerini daha iyi görsün diye ara ara minibüsün içine girip çıkıyorlardı. Pazar yerini geride bırakıp yola çıktığımızda bütün yerler dolu, ayakta da 3-4 kişi olması rağmen yolda her el kaldırana durmayı ihmal etmeyen şoför ve muavin bir şekilde herkesi kutu gibi minibüsün içine sığdırmayı başararak bizi Sayaxche'ye, yolun bittiği Pasion Nehri'nin kıyısına kadar sağ salim getirdi. “Yolun bittiği” diyorum çünkü çok geniş olmamasına rağmen üzerine köprü yapılmamış olan bu nehri geçmek için motorlu kayıklara binmeniz gerekiyor. Biz de sırtımıza çantalarımızı alıp kayıkla karşıya geçip Chisec'e giden ikinci minibüsümüze bindik. Bu minibüsün içi de en fazla sayıda yolcu almak üzere dizayn edilmişti. Dört sıra koltuktan arkadaki iki tanesi 4 kişilik hale getirilmiş. 3. sıra en arka sıraya geçiş yolunu kapattığı için, en arkada oturanlar bagaj kapısından giriş çıkış yapıyor. Kolaylık olsun diye de 4'lü koltuktan bir parça kesilmiş, yerine de iniş çıkışlarda kolaylık olması için taburemsi bir koltuk konulmuş. Dizlerimiz karnımızda iki saat yol gidip, Chisec yakınlarında bir benzincide son minibüsümüze bindik. Doluluk açısından ilk iki minibüsü geride bırakan bu minibüsün muavini, Coban yolunun belli bölümlerini portbagajda gitmek durumunda kaldı.

kahve_a_ac_n_n_dal_.jpg
Kahve ağacının dalı

Guatemala'da kahve yetiştiriciliğinin merkezlerinden biri olan Coban'ın gelişiminde Alman göçmenlerin büyük rolü olmuş. 19. yüzyıl sonunda toprak satın alıp kahve yetiştirmeye başlayan Alman kökenliler, bir süre sonra bölgedeki ekilebilir toprağın büyük bölümünün sahibi haline gelmiş. 1940'ların başında ABD'nin baskısıyla zamanın hükümeti Alman göçmenlerin büyük kısmını ülkeden sürmüş olsa da bugün hala kahve çiftliklerinin büyük kısmı Alman kökenlilerin elinde. Şehrin sınırında yer alan ve rehber eşliğinde gezilebilen Dieseldorff kahve çiftliğinde kahve hem yetiştiriliyor, hem de çevredeki çiftliklerden gelen ürünlerle birlikte işleniyor. En kaliteli çekirdekler Avrupa ve Amerika'ya ihraç edildiği için Guatemala gibi yetiştirici ülkeler genelde İspanyolcada salyangoz anlamına gelen “caracol”leri, yani kavruk, düşük kaliteli çekirdekleri tüketiyor.

caracol_ve..kirde_i.jpg
Caracol ve yanında iri kahve çekirdeği; kavrulmadan evvel

Coban'dan Guatemala City'e (Guate) giderken bindiğimiz otobüs birinci sınıf olduğu için biraz ruhsuzdu, Guate'den bindiğimiz Quetzaltenango (Xela) otobüsü ise tam aksine bir şenlik: 40-50 yaşındaki eski Amerikan okul servisleri hemen hemen bütün Orta Amerika'da olduğu gibi burada da şehirler arası taşımacılığın yükünü sırtlanıyor. Ülkede bir
Bluebird* Kulübü var mı bilmiyoruz, ama sahiplerinin çok sevdiği ve gözleri gibi baktığı, otobüslerin rengarenk boyalarından, havalı kornalarından ve en dik yokuşları bile canavar gibi tırmanan motorlarından belli. İçleri çıkartmalarla kaplı şoför mahalli dışında gayet sade olan bu otobüslerde iki kişilik gibi görünen koltuklara yol ilerledikçe mutlaka üçüncü bir kişi ilişiveriyor. Guatemalalılar üçlemeye ilişkin özel bir teknik bir geliştirmişler: Siz iki kişi mesut bir şekilde otururken, yeni bir yolcu sizin sıranızın yanına geliyor, sırtını hafiften size dönüp, kaba etiyle hafiften ittirerekten koltuğun ucuna konuveriyor. Eninde sonunda bütün koltukların üçleneceğine o kadar emin ki insanlar, bir arka sırada boş yer varken önde iki kişinin yanına oturabiliyorlar. İşin güzel tarafı çoğu zaman adım atacak yer kalmayacak şekilde dolan bu otobüslerin dip dibe oturan yolcularının hiç yakınmamaları, sinirlenmemeleri ve gülümsemeleri.

xela-pana_otob_s_.jpg
Xela-Pana otobüsü

Ülkenin ikinci büyük şehri olan ve eski kolonyal yapılarını, arnavut kaldırımı yollarını koruyan Xela, İspanyolca öğrenmek isteyenlerin akınına uğramış. Her köşe başında bir İspanyolca kursu var ve tüm sokaklar bu kurslara giden Kuzey Amerikalı ve Avrupalılarla dolu; zira barınma imkanı da sağlayan bu kurslarda eğitim almak gayet ucuz. Biz de en azından bir hafta ders almaya niyetlenmiştik, ama sınırlı zamanımız olduğunu fark edip vazgeçtik ve vaktimizi şehrin sokaklarını arşınlayıp sabah kahvaltıda servis edilen ve buğday aşını andıran ama yulafla yapılan tarçınlı bir çorba olan moş ve benzeri yerel yemekleri keşfederek geçirdik.

panajachel..r_yemek.jpg
Atitlan'a karşı közlenmiş mısır yemek

Atitlan Gölü, üç volkanın eteğinde yer alan ülkenin Karayip kıyısındaki Izabal'den sonraki en büyük gölü. Genelde Tz'utujil ve Kaqchikel yerlilerinin yaşadığı gölü çevreleyen Sololá gibi şehirlerde hala yerel kıyafetler içinde insanlar görmek mümkün. Bizim kaldığımız göl kıyısındaki Panajachel eskiden sahil köyü iken, son 30 yıl içinde bir gringo kasabasına dönüşmüş, sahil şeride de epey kirlenmiş. Kasabada keyif alarak yaptığımız tek şey, göle karşı közde mısır yemek bir de pazarını gezmek için, helezonlar çizen yolları aşarak günübirlik 1,5 saat mesafedeki Chichicastenango'ya gitmek oldu. Bölgedeki en büyük yerli nüfusa sahip şehir olan Chichi'de pazar günleri kurulan açık pazarda her türlü meyve sebze ile birlikte eskiden törenlerde kullanılan ahşap oyma maske, biblo gibi el sanatları da bulunabiliyor. Şehrin tüm sokaklarını kaplayan tezgahlar, rengarenk kıyafetleriyle tezgahların başında duran ve söylediği fiyatı kararsız gibi görünmeniz üzerine iki dakika içinde yarıya kadar indiren yerliler, yan yana uzanıp giden
komedorlar** arasında bir günü geçirdiğimiz Chichi'den yanımızda 1 baykuş, 1 maymun ve 1 geyik maskesi ile ayrıldık.

chichicast.._pazar_.jpg
Chicicastenango pazarı

Guatemala'daki son durağımız Antigua'da kalacak yer bulmamız epey vakit aldı. Daha önceden belirlediğimiz yerlerin bir kısmı doluydu, bir kısmı ise kalınacak gibi değildi. Yol üstünde girdiğimiz hostellerden birinde banyolu, çift kişilik yataklı bir oda aradığımızı ve 2-3 gün kalacağımızı söylediğimiz resepsyonist çocuk bize istediğimiz gibi bir oda olduğunu söyleyerek banyosuz, iki ayrı yatağın olduğu ve sadece 1 gün için müsait bir odayı göstermesinin ardından sinirlerimiz tepemizde arka sokaklarda yürürken, oradaki dil okulunun içinden bir kadın çıkagelip boş odalarının olduğunu, bakmak isteyip istemediğimizi sordu. Şirin bir bahçe etrafına dizili odalardan birine
“con mucho gusto”lar*** eşliğinde yerleşip artık iyice ağırlaşan ve neredeyse bir saattir sırtımızda olan çantalarımızın sırtımızda yarattığı tahribatı üzerimizden atmaya çalıştık. Akşamüzeri dışarı çıkınca tam anlamıyla görme imkanı bulduğumuz Antigua, umduğumuzun aksine tam anlamıyla bir turizm merkezi çıktı. Kolonyal mimarisi çok iyi korunmuş eski şehirde her köşe başı, Arjantin, İtalyan, Japon ya da Meksika restaurantı. Turistlerin ve sevimsiz başkentte değil de bir saat mesafedeki bu huzurlu şehirde yaşamayı tercih eden zengin Guatemalalıların gittikleri bu yerlere gitmek istemediğimizden ilk gün yemek yiyecek bulmakta epey zorlandık, ikinci gün de küçük bir pastane dışında bir yer bulamadığımız için inadımızdan vazgeçip Orta Amerika'da Japon yemeği yedik. Gecelerimizse yan odamızda kalan ve okuldaki ufak tefek işleri yapan ve anlatacak çok hikayesi olan Edgardo ile sohbet ederek geçti. Yedi sene California'da yaşayan ve o zamanlar bir özel dedektifin yanında çalışan 50'li yaşlardaki Edgardo'nun ailesi de Atitlan civarındanmış. Büyük büyük dedesi bir fırtına esnasında kayıkları devrilen yerlileri kurtardığı için yerlilerin çok saygı duyduğu bir insanmış ve iç savaş sırasında bölgede ordunun yaptığı yerli kıyımını araştıran bir gazeteci yazı dizisinde aslen İspanyol kökenli olan dedesinde de bahsetmiş. Özel dedektiflik şirketleri sandığımızın aksine sadece yasak aşkları ortaya çıkarmak ya da kayıpları bulmakla uğraşmıyorlarmış, en büyük müşterileri yanlış beyanda bulunan müşterilerini faka bastırmaya çalışan sigorta şirketleriymiş.

antigua_da..unyalar.jpg
Antigua'da sardunyalar

36 yıl süren iç savaşı ancak 1996'da geride bırakabilen ve Orta Amerika'daki en fakir ülkelerden biri olan Guatemala'dan Edgardo'nun “Allah'a emanet olun” uğurlamasıyla ayrıldık. Bir sonraki durağımız El Salvador olacaktı...

Barış Pala

  • Amerikan filmlerinin ayrılmaz parçası sarı senkli okul otobüslerini üreten firmalardan en büyük olanı.
  • * Orta Amerika'da ayaküstü lokanta ya da büfeler için kullanılan genel isim.
  • ** “con mucho gusto”: Guatemala İspanyolcasında “bir şey değil” anlamına gelen “con mucho gusto”, aynı zamanda bir kişinin bir işi memnuniyetle yapacağını ifade etmek için de kullanılıyor.

Posted by acikbilet 06:41 Archived in Guatemala Tagged backpacking Comments (0)

Caye Caulker ve Mercan Resifleri

Belize

rain 28 °C
View Seyahat & Mexico & Central America on acikbilet's travel map.

İsmi Britanya Hondurası'yken, 1981'de bağımsızlığını ilan eden Belize'nin mottosu: “Sub Umbra Floreo”, yani milli simgeleri siyah orkideye atfen “Gölgede Palazlanırım Ben”. 1600'lerin ortalarından birkaç onyıl öncesine dek Britanya Krallığı'nın gölgesinde var olan; Guatemala'nın üstünde hak iddia ettiği ülkenin en büyük şehri Belize City'ye, Chetumal'den sonra uzaya uzaya 6 saate çıkan bir otobüs yolculuğuyla ulaştık. Belize City'nin ot bürümüş, delik asfaltlı sokaklarında ilerlerken, buranın şehirden ziyade büyükçe bir kasabaya benzediğini düşündük; pek palazlanmış gibi görünmüyordu.

caye_caulk..r_ve_ay.jpg
Caye Caulker'a gece inerken

Caye Caulker'a giden son tekneye zar zor yetiştik. Kıyafetlerinden işten döndüğü anlaşılan Belizeliler ve tatile gelmiş yabancılarla tamamen dolan tekne, 45 dakika sonunda adaya yanaşırken hava kararmaya başlamıştı. Bir ucundan diğer ucu birkaç yüz metre olan adanın üç toprak yolu var: Ön Sokak (iskelenin olduğu taraf), Orta Sokak ve Arka Sokak. Eskiden daha büyük bir adaymış, ne var ki bir kasırga adanın uç kısmını ayırmış, bu üç sokak da orada sonlanıyor. Dolayısıyla, iki dakika içinde kalacak bir pansiyon bulabildik. Gece bastırdıkça odadaki rutubet kokusu da yoğunlaşmaya başladı. Bu kadar minik bir adada rutubetsiz bir yerde kalmak imkansız olmalı, biz de aldırmamaya gayret ederek yemek için dışarı çıktık. Caye Caulker'ın ıstakozuyla meşhur olduğunu, hatta sezon açıldığında burada Istakoz Festivali yapıldığını duymuştuk. Belize'nin birası Belikin eşliğinde, ilk defa burada, hem de sarmısak ve tereyağıyla mangalda pişmiş ıstakoz yemiş olduk; masanın altından sivrisinekler de bacaklarımızı yedi.

caye_caulker_karakolu.jpg
Barış, Ön Sokak'tan denize bakarken
Arkasında görülen karakolda, mariuhananın kesinlikle yasak olduğu, aksini söyleyenlere kanmamamız gerektiğine dair bir uyarı asılıydı

Belize açıklarındaki mercan bariyerinin yakınındaki adalardan biri olduğu için, Caye Caulker'a şnorkelle dalma amacıyla gitmiştik. Ertesi sabah karanlık bir gökyüzüyle karşılaştık. Ufka baktığımızda, açık denizin üstünde fırtınalar koptuğunu görebiliyorduk. İnanılmayacak kadar kısa bir süre içinde rüzgar ve yağmur adayı da altına aldı. Yağmurlu sezon olduğu için, öğleye kadar yağacağını, sonra durulacağını öğrendik. Öğleyin bindiğimiz teknede, 13-14 yaşlarındaki yirmi kızdan ve iki “mürebbiye”den oluşan Britanyalı bir okul grubu ve ikimiz vardık. Adadan açılıp açık denizin şiddetli dalgalarının kırıldığı bariyerin iç kısmında dört farklı alanda deniz altındaki yaşamı gözlemledik. Bulutların yer değiştirerek güneş ışıklarını farklılaştırmasıyla ayrı ayrı renkler yansıtan mercan kayalıklarının arasında, dip akıntılarının etkisiyle salınan yelpaze şeklinde mor-pembe canlılar, canlı renklerle beneklenmiş ya da çizgilenmiş büyük-küçük balık sürüleri etrafımızda geziniyor, biz yaklaşınca buldukları oyuklara saklanıyorlardı. Altımızdan kimi leopar desenli dev vatozlar geçiyor, kanatlarıyla kumları kaldıra kaldıra kendilerini gömüp gizliyorlardı. Teknenin kaptanı Leon, buralarda hemşire köpekbalığı türünün bulunduğunu, tehlikeli olmadıklarını söyledi. Genç kızlar göremediğimiz için hayal kırıklığına uğradı, ama ben karşıma çıkmadıkları için şanslı hissettim o an. (Şu an keşke çıksaymış diyorum, ama tuzum kuru tabii ki.)

caye_caulk..f_rt_na.jpg
Fırtına yaklaşıyor
mercan_res..ulutlar.jpg
Mercan bariyerine çarpan dalgalar, ufukta beyaz bir çizgi olarak görünüyor

Belize'deki son gecemizde odanın önündeki verandada denize karşı otururken yanımıza Leon geldi, biraz sohbet etme fırsatı bulduk. Teknedeyken, denizi temiz tutma konusunda çok hassas olduğunu fark etmiş ve denizaltında bize gösterdiği her canlıya neredeyse saygıyla baktığını düşünmüştük. Bize resiften ve ekosistemin dengesini korumanın hayatiliğinden söz etti. Adanın etrafını kaplayan kara yosunların denizi temizlediğini de ondan öğrendik. Yosunları çirkin göründüğü için söküp burayı beyaz kumlu tropik bir plaja dönüştürmemiş olmaları, adada aynı şekilde başka bilinçli insanların da olduğunu düşündürttü.

caye_caulk..osunlar.jpg
Ada kıyısını tutmuş yosunlar

Güney ve Orta Amerika'da egemen olan İspanyolca, bu minik ülkede yerini İngilizceye bıraktığından, Leon'la anlaştığımız dil de İngilizceydi. Fakat, sömürgecilerin Belize'ye getirdikleri köleler, İngilizceyi Afrika dilleriyle harmanlayarak neredeyse yeni bir dili, Kriol dilini yarattıklarından, konuştuğumuz herkes gibi o da bizimle sadeleştirilmiş, normal bir İngilizceyle konuşuyordu. Nikaragua'nın Atlantik kıyısındaki Bluefields'da ve burada konuşulan Kriol, tınısı yabancı bir dil. Bu ülkelerdeki bazı edebi çevrelerce İngilizce yerine Kriol dilini tercih etmek politik açıdan da önemli, kimliklerinin ayrılmaz bir parçası olarak görüyorlar çünkü. Eğer merak doğurduysa, bir-iki cümleyle aradaki farkla ilgili -ya da belki benzerlik demek daha doğru- örnek verebilirim: “Aarrayt?” (selamlaşmak için) “Da buk da fu mii” (That's my book/Bu benim kitabım) veya “We yu di du?” (What are you doing?/Ne yapıyorsun?).

gimme_dalla.jpg
"Gimme Dalla!": Kriol dünyasına hoş geldiniz. Bu adada iki gün bile bütçenizde delik açmaya yeter.

Belize'de daha uzun kalmayı isteyebilirdik, ne var ki sınırdaki polisin bir-iki günlük vizeyi uygun görmesi sonucu, ertesi sabah toparlanıp Guatemala'ya doğru yola çıkarak Leon'u, vatozları, hemşire köpekbalıklarını ve mercan resiflerini geride bıraktık.

caye_caulk..ayr_l__.jpg
Caye Caulker'a veda

Deniz Koç

Posted by acikbilet 09:18 Archived in Belize Tagged backpacking Comments (1)

(Entries 17 - 20 of 85) « Page 1 2 3 4 [5] 6 7 8 9 10 .. »